The Flyfishing Dutchmen

Een dagje Oostvoorne September 2003.

Je kent dat wel. Je prikt een dag in de agenda. Weer eens ouderwets lekker een visje vangen. September 2003. Nu hadden we al een zomer om nooit te vergeten, maar nu bleek de nazomer ook zijn beste beentje voor te zetten. Maar eerlijk gezegd wil de forelvisser wind, bewolking en kou. Maar nee hoor. Het werd weer zo’n kraakheldere nazomer dag. Wat doe je dan, precies ja, gewoon gaan.

Oostvoorne vroeg in de ochtend

Eindelijk de beloning na hard werken

Een prachtige forel

Laag water

Het viel op dat het water bijzonder laag stond. Om 7 uur stapten Sjef en ik het water in. Af en toe zagen we een forel draaien, maar er was niet echt veel leven. Alhoewel zonder te veel te overdrijven kan ik zeggen dat er werkelijk duizenden kleine muddlers in het ondiepe water zaten. Inmiddels hadden we al verschillende vliegen aan de lijn gehad, maar helaas we bleven zonder vis.

Zoals vaker het geval was moest ook nu de bellyboat uitkomst bieden. We reden van het Oostvoorne strandje naar de Elektriciteitsmasten. Daar gingen we het water in. We peddelden een flink stuk het water op tot we ongeveer een meter of dertig uit de kant lagen. De zon was inmiddels aardig opgeklommen en begon lekker op de huid te branden. Het was bijna windstil

De Teeny erop

We visten allebei met de Teeny 200, want met deze hitte zoeken we de vis meestal diep. Opeens zagen we een vis de oppervlakte doorbreken. Een teken van leven geeft de visser moed. Ik viste al even met een flinke booby, naturel van kleur. Ik besloot om deze te wisselen voor een klein zwart exemplaar. En met succes. Ik bracht de lijn op lengte. Liet hem flink afzinken. Ik stripte twee keer en ik voelde een kleine tik direct gevolgd door een zware dreun op de hengel. De vis dook direct de diepte in. In tegenstelling tot de meeste andere vissen die ik in Oostvoorne haakte. Meestal kwamen die meteen direct een aantal keer het water uit. Ik dacht dat het een bruine forel was, diep vechtend vergelijkbaar met die sterke vissen van het Veerse Meer. Maar na de dril van een minuut of zeven bleek dat het toch een schitterende regenboog was. Prachtige stippen en een enorme bek. Een rover van het zuiverste water. 

Helaas pindakaas

Helaas was het de enige vis van die dag. En ondanks dat we een heel groot stuk water met de bellyboat hadden afgevist kwam er niets meer bij. Zelfs Sjef eigenlijk altijd goed voor minimaal een vis kreeg het deze dag niet voor elkaar. Maar mijn dag kon niet meer stuk, een prachtige vis op een prachtige dag.