The Flyfishing Dutchmen

De dag van de grote

Een visverslag van een visdag op het mooie Veerse meer. 17 november 2001. Het leek al weer een eeuwigheid geleden. De laatste tijd kwam het er niet meer zo van. Van vissen. Maar vandaag zouden we na lange tijd weer eens richting het Veerse meer gaan.

Bram en visgids Robert

Een prachtige vis

Close-up in het net

Prachtig van kleur

Visgids Robert

Sjef en ik hadden afgesproken met Robert Remijnsse. De local met een schat aan ervaring. Hij heeft ons inmiddels met vele mooie stekken kennis laten maken, en dat zie je niet vaak meer tegenwoordig. We troffen elkaar om half 8 in de morgen, na een kort gesprek sprongen we weer in de auto en besloten we naar een oude vertrouwde stek te gaan. Na een minuut of 20 kwamen we op de plek aan. De langgerekte en ver waadbare oevers lagen al op ons te wachten. Robert koos als vanouds voor de glaslijn, Sjef begon met de Teeny200 en ik ging de vis te lijf met mijn sinktip. Eerlijk is eerlijk als je voor massa's vis gaat dan kom je aan het Veerse meer bekaaid af. Meestal zijn we blij dat er iemand van ons een vis vangt. Ook dat hoort bij het delen van de passie van het vliegvissen, maar we vangen liever allemaal natuurlijk. Het succes bleef uit.

Na een tijd besloten we te verkassen. Sjef zocht een andere stek en ik ging met hem mee. Ook Robert had zich inmiddels bij ons gevoegd. We deden een beetje lacherig over het grote schepnet wat Robert bij zich droeg. Maar, en daar herken je de ervaring hij zij," dat het beter was om er een bij je te hebben want je kon hem wel eens nodig hebben.

Gemist

Opeens kreeg Sjef bij het liften van zijn booby, een enorme kolk achter zijn vlieg. Toevallig keek ik zijn kant op en inderdaad zag ik de golven nakringelen. Natuurlijk weten we dat forel nog wel eens een nieuwe poging waagt en ik bracht mijn lijn op lengte. Helaas, er gebeurde niets. Ik vroeg Sjef om de kleur van zijn booby, om vervolgens een flinke mudler in dezelfde kleur aan de lijn te bevestigen. Opnieuw bracht ik de lijn op lengte. Helaas glipte deze verkeerd door mijn vingers en kwam hij niet zo lekker op het water terecht. Ik trok mijn lijn strak en ineens voelde ik een ruk. Het vreemde is, dat je dat niet verwacht. Het bleef bij deze ruk. Ik grapte tegen Robert, vandaag vang ik een hele grote. Hij lachte en zei verder niets.

De beloning

Kort, na de loze ruk van de vis, en na een nieuwe cast, begon ik te strippen. Ineens kwam er vanuit het niets, een enorme kolk aan het einde van mijn vliegenlijn. Ik zag nog even een lichtgouden buik aan de oppervlakte. Deze vis dook vervolgens direct de diepte in. Mijn hengel, een #8, stond meteen zo rond als een hoepel. Ja dat was een schitterende ervaring. Robert was inmiddels bij me komen staan, met ja je raadt het al, zijn enorme schepnet. Na een relatief korte dril werd mijn eerste grote bruine forel geschept. Wat een vis, schitterende flanken met bruine en lichtrode stippen. En die zachtgele onderbuik, het leek wel een print van die bekende Vliegvisser uit Zwolle. Dit prachtexemplaar moest op de foto. Na de nodige kiekjes kreeg de forel natuurlijk zijn vrijheid terug. Want deze vis was te mooi om maar 1 keer gevangen te worden.

Deze dag kon al niet meer stuk, maar kort na deze prachtige vis haakte ik op mijn grote mudler wederom een bruine forel. Deze was een stuk kleiner maar was ook prachtig van kleur. Heldere bruine stippen als prachtige tekeningen op de flanken. Het leek wel een vis uit een van de Ierse Loughs. Ook deze vis mocht terug in de Veerse heerlijkheid.

Helaas bleven de vismaten deze dag zonder vis. Gelukkig konden ze met mij meegenieten, maar eerlijk is eerlijk zelf vangen blijft toch het leukst. We sloten de visdag, traditioneel af met een frietje, en we gingen op huis aan. Je begrijpt dat mijn visdag niet meer stuk kon. 2 uur hadden we nog te gaan. De rit naar huis was begonnen. Met roze wangen zaten we in de auto. Wat een dag.