The Flyfishing Dutchmen

Der Grossen Regen

Na de vistrip van verleden jaar naar de Wolf in het Zwarte Woud in Duitsland wilden we weer eens iets anders. Maar waar heen dat was niet duidelijk, de koppen werden bijeen gestoken en eigenlijk had niemand enig idee waar de trip heen diende te gaan. Na lang zoeken op internet hadden we weer een mooie locatie gevonden, niet echt dichtbij maar het zag er allemaal zeer goed uit. Onze bestemming zou dit jaar Der Grossen Regen worden, echter wel een naam die niet veel goeds voorspelde. Deze rivier was gelegen in het National Park das Bayerische Wald, zo’n 300 meter verwijderd van de Tsjechische grens. De vistrip werd gepland en Richard Beemer legde als vanouds de contacten en regelde het verblijf en de vergunningen. Waarvoor weer hartelijk dank. We zouden vertrekken op 18 mei en op zondag 21 mei huiswaarts keren.

Nieuw gezicht

Doordat Rob dit jaar wegens verplichtingen (organisatie Nederlands kampioenschap vliegvissen) verstek moest laten gaan werd de groep aangevuld met Gert-Jan. Richard, Richard, Bram, Gert-Jan, Alex en Sjef zouden de verre reis gaan maken naar het Bayerische wald, zo’n dikke 800 kilometer rijden. In je kennissenkring verklaard iedereen je gelijk voor gek als je zegt dat je nog wel een stuk moet rijden om lekker te kunnen gaan vissen. Voor ons echter geen probleem. We zouden vertrekken op 18 mei om 4 uur ’s-nachts. Wel vroeg maar dan konden we als alles voorspoedig verliep laat in de middag nog een lijntje strekken.

Gert-Jan vissend in Der Grossen Regen

De voorbereiding is toch nog het leukste

Na maanden van voorbereiden, de website bekijken waar we naar toe zouden gaan, kletsen over welke vliegen je moest gebruiken, hoe het er nu precies zou zijn en welke vissoorten we kunnen verwachten kwam de uiteindelijke vertrekdatum steeds dichterbij. Gert-jan en Sjef zouden Bram oppikken en dan zouden we verzamelen op een parkeerplaats op de A27. Op de afgesproken tijd stonden Alex, Richard en Richard al te wachten en na wat handen schudden kon de verre reis beginnen.

Mooie forellen zaten er zeker

Schitterend om te vissen

Gert-Jan met zijn eerste Saibling

Hoezo, bruin water!!!!

Prachtige forel, gevangen door Bram

Lekker buiten eten

Gert-Jan vissend in Tsjechië

Karren maar

Vlug de bakkies installeren en rijden maar. De bakkies zorgen voor een stuk veiligheid en ook voor een stuk gezelligheid aan boord. Je wil niet weten wat er allemaal over de ether vliegt maar ettelijke piepjes zouden soms wel op zijn plaats zijn. Na zo’n 8 uur rijden kwamen we op onze bestemming aan. Onderweg werd de natuur steeds mooier en zagen we diverse superheldere rivieren door het landschap kronkelen. Iedereen kreeg de kriebels en we kregen er steeds meer zin in.

Bruin water!!!!!!!!!

Ons hotel zag er goed verzorgt uit en lag letterlijk pal tegen de rivier Der Grossen Regen aan. We parkeerden onze auto’s en wilden inchecken toen ons de schrik om het hart sloeg, de rivier was ineens een bruine ondoorzichtige modderrivier geworden. Volgens onze gastwirt was dit te danken aan het feit dat men in Tsjechië aan het werken was en dat hierdoor de rivier bruin werd. Als alternatief bood hij ons aan om eerst te gaan vissen in 2 bergmeertjes waar hij de eigenaar van was.
Het hotel was goed onderhouden en wij sliepen allemaal in een aangrenzend huis. Mooie grote kamers en goede bedden, hier was verder niets op aan te merken. De bar en tevens restaurant bleken toch niet zo groot te zijn als de foto’s deden vermoeden maar dat mocht de pret niet drukken. Iedere avond smaakten de witbiertjes er niet minder om.

Troostwatertjes

Met zijn allen dus richting deze meertjes en bij aankomst bleek dat het een leuk alternatief was. Hiervoor rijdt je echter geen 800 kilometer was toch wel de algemene gedachte van ons clubje vissers. Maar goed, de hengels werden snel gepakt en binnen no-time waren de eerste strakke lijnen een feit. Er werden diverse mooie grote dikke bruine forellen gevangen dus iedereen was toch wel tevreden. Bram besloot op het andere bergmeertje te gaan vissen waar volgens onze gastwirt veel saibling (beekridder) te vangen was.

Met de zinklijn

Bram had ondertussen zijn zinklijn erop gezet en voorzien van een boobie ving hij de ene na de andere prachtige saibling. Prachtige vissen en supersterk die zijn boobie soms met drie a vier vissen tegelijk aanvielen. Aan het eind van deze middag had iedereen een paar prachtige vissen gevangen dus de stemming zat er goed in. Iedereen zag scheel van de honger dus snel naar het hotel voor een lekker bordje eten. Na het eten nog even rustig nagenieten van onze eerste dag met een paar lekkere witbiertjes waarna tegen 12 uur iedereen lekker naar bed ging.

De tweede dag

We zouden om half 9 gaan ontbijten en vanuit onze kamer hadden we een prachtig uitzicht op de rivier Der Grossen Regen die bijna onder ons raam wild voorbij stroomde. De rivier zag er weer prachtig helder uit dus het beloofde een goede dag te worden. Het weer was goed dus snel ontbijten en naar die strecke. Het stuk waar wij vergunning voor hadden was ongeveer 6 kilometer lang dus plaats genoeg voor iedereen. Na het ontbijt gingen we dus eindelijk de rivier op en besloten ons op te delen in 2 groepen van drie, en op ongeveer de helft van die strecke ging de ene groep links en de andere groep rechts. Om 2 uur zouden we verzamelen bij de twee bergmeertjes alwaar onze gastwirt zou zorgen voor een lekkere kop soep met brood.

Swierig!!!

De natuur was werkelijk supermooi en Der Grossen Regen was werkelijk prachtig om te zien. Brede stukken rivier, omgevallen bomen, stroomversnellingen, diepe pools, werkelijk een genot om te zien. Echter volgens de gastwirt was het zeker in het bosrijke gedeelte zeer moeilijk om een vis te kunnen vangen. Nou, dat was inderdaad het geval, zeer weinig tot geen vis en jawel hoor, naar een klein uurtje vissen weer bruin water. Toch maar stug doorgevist en iedereen had aan het einde van de dag wel een paar vissen gevangen. Niet echt om over naar huis te schrijven maar we hielden de moed erin.

De derde dag

Hier kunnen we heel kort over zijn, weer bruin water en we besloten toen op 2 aftakkingkanaaltjes te gaan vissen. Hier werd de rivier gesplitst zodat dit voor een elektriciteitsvoorziening kon worden gebruikt. Dit was echter niet meer dan een brede sloot waar wel een visje in te vangen was, echter niet om ook hiervoor 800 kilometer te rijden. Na de lunch bij de bergmeertjes besloten Bram, Gert-Jan en Sjef hun geluk maar verder te gaan beproeven op deze bergmeertjes omdat vissen in de rivier door het bruine water haast onmogelijk was.

Groot, groter, grootst

We besloten wat langer op deze laatste dag door te vissen en op de bergmeertjes slaagde iedereen er wel in een paar mooie vissen te vangen. De manier om de grotere vissen te vangen was toch wel met de zinklijn een grote streamers. Het kon eigenlijk niet groot genoeg zijn, en als je soms een kleine forel haakte kon het dus voorkomen dat deze gegrepen werd tijdens het drillen door een vele malen grotere soortgenoot. Dus grote, zeer grote streamers waren de remedie om deze forellen te vangen. Bram en Richard vingen een paar supermooie forellen maar ook de rest van de groep liet zich niet kennen en ook bij hun stonden regelmatig de hengels superkrom. Gert-Jan ving tijdens deze sessie zijn eerste saibling en was dolgelukkig.

Moe en voldaan

Alle dagen hadden we mooi weer gehad maar op de laatste dag begon het rond half 5 te regenen. Deze bui hield ongeveer 2 uur aan maar we hadden nog geluk gehad want in Nederland was het werkelijk noodweer geweest. We zouden deze laatste dag rond 9 uur stoppen met vissen en uiteindelijk ging iedereen met een goed gevoel richting het hotel. Het zat er weer bijna op, je kijkt er ieder jaar weer naar uit maar het is toch iedere keer weer sneller voorbij dan je denkt.

Hotel Grenzwald

Biertje?

De laatste avond brak aan en na een lekker bord eten gevolgd door nog een paar biertjes ging iedereen moe en voldaan naar bed. ’s-Morgens zouden we richting huis gaan en we hadden dan dus weer een lange dag voor de boeg.

Conclusie

Het waren weer mooie dagen, redelijk wat vis maar toch niet de aantallen die we verwacht hadden. De troostwaters (bergmeertjes) waren een welkome afleiding maar toch niet hetgeen waarvoor je 800 kilometer gaat rijden. Niet voor herhaling vatbaar was de algemene mening en voor volgend jaar gaan we maar op zoek naar iets nieuws of toch maar weer eens gewoon Birresborn?