Gewoon gek!
Na de aanmelding leek het allemaal nog zo ver weg. Maar zoals altijd gingen de dagen snel voorbij en ineens was het weer zo ver. De jaarlijkse uitstap richting Hanningfield stond voor de deur.
We hadden er allemaal erg veel zin in. Het fantaseren over hoe het deze keer zou zijn. Het samen vliegen binden en bedenken van nieuwe patronen en tactieken. En dit alles met het doel om de mooie en sterke forellen van het grote Engelse ”reservoir” aan de schubben te komen. De twee voorgaande jaren was het vissen heel bijzonder. We vingen veel vis en genoten van het schitterende weer. Maar wat konden we deze keer verwachten. Het voorjaar liet lang op zich wachten. De voortekenen waren niet zo gunstig. De natuur was nog niet op haar best en eerlijk gezegd hadden we een vreemd voorgevoel.
Natuurlijk weer file.
Deze vrijdag vertrokken we richting België. Na wat onvermijdelijke file’s kwam ik in Den Bosch aan. Richard en Richard zaten al te wachten. Na de gebruikelijke rituelen gingen de spullen de auto in en vertrokken we richting België.
De trip was bekend en de routeplanner deed de rest. Sjef en ik namen vast de dag bij Hanningfield door. Bespraken vliegen, stekken en tactieken en voor we het wisten waren we gearriveerd in Sint Michiels. De ontvangst was wederom hartelijk en gezellig. We hadden wat kleine cadeautjes meegenomen. Niet veel later gingen we aan de borrel. Frederiq en zijn vrouw Hilde waren er inmiddels ook bijgekomen en het was echt ”ouderwets” gezellig.
 Krijtrotsen,
gefotografeerd vanaf de Ferry.
Lekkere scampi’s
Ook aan tafel werden visverhalen en bindpatronen van verschillende vliegen besproken. En dit allemaal onder het genot van een heerlijke tagliatelle pasta met een verrukkelijke saus van scampi’s. Het is ieder jaar weer een voorrecht om bij jullie te mogen overnachten en van de gastvrijheid gebruik te mogen maken. Katrien, Michelle en Jan namens ons allemaal hartelijk bedankt!
Gezellig tafelen
in huize Del Tombe
Op de voorgrond onze
gastvrouw Katrien
Hanningfield,
altijd weer mooi om er te zijn
Eindelijk naar de visplek toe
03.00 uur, tijd om op te staan.
Om 11 uur gingen we te bed om er vervolgens 3.00 uur vroeg in de morgen weer uit te komen. De wekker liep af, nu ging alles op de automatische piloot. Aankleden, broodjes smeren, koffie drinken, tandenpoetsen, inladen en wegwezen. Voor half 5 kwamen we aan bij Fario Flyfishingclub. Ook hier werden de handen geschud en hier en daar zag ik een aantal vroege vogels een borreltje wegtikken.
Met de boot naar Engeland.
Om 5 uur vertrok de bus richting Dover. Nog even langs de douane en voor we het wisten zaten we op de boot. Op zich was het leuk om een keer met een veerboot te gaan. Er was voor gekozen omdat dit sneller zou zijn dan de Shuttle. De Shuttle heeft aangepaste reistijden sinds de belangstelling voor het reizen op deze manier erg afneemt. Eerst de trein vol dan vertrekken. Achteraf gezien heb ik mijn twijfels over het sneller zijn van de boot.
Lijnzaadvelden?
Na de aankomst in Engeland gingen het allemaal snel en voor we het wisten reden we op de smalle en beboste weggetjes naar Hanningfield Reservoir. Wat ons opviel was dat de bomen en struiken nog niet zo groen waren als voorgaande jaren. Vooral de lijnzaad velden waren nog amper geel gekleurd. Voorheen was het een grote gele bloemenzee, maar nu dus niet. Ook in Engeland liep de natuur achter en maakten we hier uit op dat het nog te koud was voor de periode van het jaar. Een langzame lente.
Defecte buitenboordmotor.
Kort na het uitladen van de bus kreeg iedereen een boot toegewezen. En hierna gaat het snel, althans zou het snel moeten gaan. Toen iedereen al was uitgevaren dobberden Sjef en ik nog rond. De buitenboordmotor was afgeslagen en Sjef kreeg hem niet meer aan de praat. Ik nam de riemen en roeide naar de kant. Verderop in de baai zagen we een paar mensen vis vangen. De potige dame aan de kade gaf een paar goede rukken aan het touw. Ze had dit blijkbaar vaker gedaan want ze trok bij de vierde keer het handvat van het starttouw. En daar gingen we, op naar de volgende boot.
Goede hoop echter geen vis.
We kwamen aan, met de andere boot, op een vertrouwde plek. Vertrouwd omdat we hier de voorgaande jaren succes hadden gehad. Het anker ging uit en we brachten de vliegenlijnen op lengte. Helaas zonder resultaat en na een tijdje besloten we te verkassen. We kwamen op de plek waar Sjef de vorige keer een flinke vis had gevangen. Ik kreeg een tik op de hengel maar haakte niets. En even later had ik een nazwemmer. Omdat het water zo helder is zie je die al van verre aankomen. Sjef haakte de 1ste vis. Helaas schoot deze na een kort gevecht van de haak. Maar er was hoop!
De drijflijn en Buzzers.
Helaas kwamen er geen aanbeten meer en besloten we opnieuw te verkassen. Maar waar naartoe? Het is niet zo eenvoudig kiezen op een water van meer dan 600 hectare water. Na kort overleg besloten we terug te gaan naar de baai waar we eerder die ochtend anderen hadden zien vangen. Op deze plek aangekomen viel op dat het hier vrij ondiep was. Wat ook opviel was dat deze ”Locals” visten met de drijflijn. Dus besloot ik direct over te schakelen op de drijflijn.
 Buzzers,
ze maakten onze dag weer helemaal goed
Eindelijk vis!!!!!!
Ik monteerde 2 buzzers op de droppers, een bloodworm on the point. En een verklikker op de braided loop. Nog geen 10 minuten later ving ik mijn 1ste forel, eindelijk. Toen kwam de 2de Helaas verspeelde ik een aantal vissen omdat de aanbeten soms erg flauw waren. Af en toe viel concentratie weg omdat ik aan het eten was. Maar even later kwam ook nummer 3 in het net. Ook Sjef ving hier zijn forel, gelukkig maar want anders werd het een lange weg naar huis zonder vis. Toch vielen op deze stek ook de beten weg en besloten we ons geluk op een ander plek te zoeken.
Grond of beet?
We kwamen bij een vierkant gebouw. Volgens mij een pomphuis. Ik bracht mijn zinktip op lengte en stripte vrij snel binnen. Ik voelde weerstand en ik dacht dat ik vastzat. Dit kwam een aantal keren voor. Ook Sjef, die inmiddels zijn drijflijn voor de zinktip gewisseld had, voelde af en toe weerstand bij het terugstrippen. Het leek alsof er een richel op de bodem lag. Totdat ik ineens 3 forellen achter mijn grote zwarte streamer aan zag zwemmen. Het was dus blijkbaar geen richel maar een aantal flauw bijtende forellen. Sjef voerde de snelheid van het strippen op en hij haakte direct een forel. Dit ging zo goed dat hij meerdere beten kreeg. En er nog wat vissen ving. Helaas kon ik er geen vis meer bij vangen.
Toch nog redelijk gevangen.
De tijd verstreek en er kwam een eind aan deze mooie en toch weer warme dag. Bram 3 en Sjef 4 forellen. Voor ons een redelijk resultaat gezien de moeilijke omstandigheden. Ook Richard en Richard hadden een taaie dag achter de rug. Richard verspeelde een vis toen deze met een noodgang op de boot af kwam zwemmen. Frederic had er 3 en Jan pakte er nog 1. Een schril contrast ten opzichte van voorgaande jaren.
Hoezo gek!!!!!
De weg terug ging grotendeels aan ons voorbij. Op de boot gingen we nog een hapje eten. Maar zoals meestal met Engels eten was het niet van grote klasse, ja alleen de prijs. Maar die was helaas niet in verhouding tot de smaak en kwaliteit. Na het afscheid bij Fario gingen we terug richting Nederland. Na een tijdje merkte Sjef op dat we al 27 uur onafgebroken onderweg waren. En gezamenlijk kwamen de conclusie dat we eigenlijk gewoon gek zijn. Gek! Op vliegvissen!
Bram
|
Visverhalen Internationaal 
