P’Ollanders in Hanningfield.
Het leek nog zo ver weg, 24 april 2004. Maar ver is relatief. De datum stond, het geld was overgemaakt, en de bevestiging was binnen.
Hanningfield,
een prachtig engels clubhuis
Kapitein Sjef aan het roer
Vismaten Fre en Jan
De meester himself in
opperste concentratie
Sjef met eentje die hij
niet miste die dag
Ook onze Belgische vismaten
weten hoe groot ze zijn
Frederique en Jan bedankt
voor de leuke en gezellige
visdag
Vrijdag was een rare dag. Gewoon werken, gewoon naar huis. Maar deze avond zouden we vertrekken naar het Belgische land. Een bezoek dat uiteindelijk het
voorportaal zou zijn voor onze eerste vliegvistrip naar Engeland,
Hanningfield. Natuurlijk hadden Sjef en ik het er al vele malen over gehad. Wat konden we
verwachten, en met welke vliegen moesten we vissen. Onze Belgische vliegvismakkers, Jan Deltombe en Frederic Coppens hadden ons al van de nodige informatie voorzien. Na vele bindsessies zaten de vliegendozen vol, alle lijnen waren nog eens gecontroleerd en de hengels waren helemaal tiptop. Niets stond ons meer in de weg.
Routebeschrijving was Oke
Nu moesten we, bijna traditie getrouw eerst flink zoeken, maar niet veel later dan gepland en met de telefonische ondersteuning
kwamen we dan eindelijk op de plaats van bestemming aan. We werden zeer hartelijk onthaald door de vrouwen van Jan en
Frederic, Catharine en Hilde. Het duurde niet lang of we zaten gezellig te genieten van een aantal glazen bier en wijn. Ook werden we nog voorzien van een perfecte maaltijd. We zaten afgeladen vol. De avond vorderde en het was erg gezellig. Om 01.00 uur stuurde Catharine allen te bed. We moesten immers om 04.00 alweer fris en fruitig aan het ontbijt.
Snurkie snurkie
Na de nodige snurkervaringen met Sjef, en naar blijkt mijzelf, was het ineens tijd om op te staan. Ik heb me zelden zo brak gevoeld, en ik vroeg me af of dit gevoel nog weg zou gaan. We kregen van Catharine nog een enorme tas met proviand mee. We hadden al het gevoel dat we dagen weg zouden gaan, maar met alle lekkernijen uit deze tas had het ook probleemloos gekund.
Catharine, je bent een schat. Nogmaals dank.
Toen we bij het Clubhuis van Fario aankwamen stond de Touringcar al warm te draaien. De dieseldampen kwamen je al tegemoet, net als de koele morgen en de damp van vochtig gras. De spullen werden in de bus gezet en we namen plaats. De stemming zat er al vroeg in. En ik meende hier en daar al een Jupiler voorbij te zien komen. Maar dat had ook bronwater kunnen zijn natuurlijk!
Shuttle
De reis was prima, en voor we het wisten kwamen we in Calais aan. Ook de Shuttle was voor ons een geheel nieuwe ervaring. Eerlijk gezegd merkte je niet veel van de "oversteek". Na een goed half uur waren we in Engeland. Nog een kleine paspoort-check en we konden op weg naar
Hanningfield. Het Engelse heuvellandschap bood een schitterend uitzicht. Heuvels met typisch Engelse huizen zoals je die vaak in de
engelse thrillers ziet. Dit uitzicht werd alleen maar versterkt door het werkelijk schitterende weer.
Hanningfield at last
Het Reservoir Hanningfield lang er groots bij. Een flinke plas water met een vrij vlakke omgeving met niet al te veel bomen. Naast de brandende zon liet de wind het ook afweten. Het water was soms helemaal vlak, waar bleef de wind? Al met al niet echt de meest ideale omstandigheden voor het vissen op forel. Who
cares.....
Lekker winkelen
Na de nodige aankopen in de Clubwinkel, het invullen van de staatsvergunningen en het inrichten van de toegewezen visboot gingen we eindelijk op pad. Toen we eenmaal op het water waren merkte je pas echt wat een enorme plas het was. Als een stel jonge honden
voeren we achter Jan en Frederic aan. Op een bepaald moment besloten we te stoppen. De droque ging overboord en vissen maar.
En vissen maar
Ja en dan komt het aan op vertrouwen in eigen kunnen. Nu zijn Sjef en ik aardig bedreven in het forelvissen maar dergelijke reservoirs hadden we nog nooit bevist. Na een korte tijd haakt Sjef een forel. Een mooie vis, maar na een aantal sprongen schoot hij los en gaf Sjef het nakijken. Ook ik kreeg een tik alleen haakte ik verder geen vis. Sjef besloot om het anker te laten zakken en dat was een van zijn beste beslissingen van die dag.
Ik besloot een snelle sinktip lijn te monteren, een Teeny 200. Ik strikte er maar 2 vliegen aan en probeerde zo eventuele knopen te voorkomen. Vanaf dat moment was het echt fantastisch. Met de zwartgroene leeches ving
ik in totaal 18 forellen, en miste er zeker eens zo veel. Sjef had er iets minder maar ook hij ving een flink aantal vissen maar miste er ook heel wat.
Het vangen ging heel mooi verdeeld over de dag door. Je hoefde je geen minuut te vervelen. En wat een mooie, sterke regenbogen. Al de vissen stonden garant voor een goede sport. Na het haken van de vis zag je al meters diep de glimmende flanken van de vechtende vis. Machtig mooi!
Vermoeiende dag
We besloten om terug naar de Lodge te gaan. Het liep inmiddels tegen vijven en we hadden het wel een beetje gezien. De hitte, de korte nachtrust en het geconcentreerde vissen gingen een beetje opbreken. Zelfs het motortje van de motorboot hield het voor gezien, en samen met een ander bootje met pech sleepten Jan en Frederic ons terug naar de haven.
Hoewel we eigenlijk altijd onze gevangen vissen terugzetten hebben we ons netjes aan de Hanningfieldse regels
gehouden (je moet 8 vissen meenemen per persoon). Resultaat 13 kilo vis. We praatten nog wat na met de andere vissers en kregen hier en daar nog wat tips. Toen nog even een paar foto's en het werd weer tijd voor de terugreis.
We kijken met heel veel plezier terug op deze trip. De perfecte organisatie, de gezellige mensen en de prima vislocatie hebben deze dag zeker doen slagen. Een compliment aan de organisatie!
Volgend jaar weer?
Tight Lines,
Sjef en Bram
|
Visverhalen Internationaal 
