Vlaams Open 2005.
De route werd gedomineerd door mist. Vooral het laatste gedeelte van de weg was bijzonder moeilijk te zien en door het slechte zicht moesten we af en toe echt gas terug nemen.
Maar goed. Ondanks dat het toch altijd weer een stuk rijden is voelt het toch vertrouwd als je aankomt bij het clubwater van Fario.
Visvijver Fario vroeg in de ochtend
Sjef aan de voorbereiding
De vismaten uit België en
Nederland gezamenlijk aan
een lekker pintje
Bram had het zo te zien goed naar zijn zin
Het is altijd gezellig in het clubhuis van Fario
Dit jaar waren we er weer
Helaas moesten we Het Vlaams Open van 2004 voorbij laten gaan. Maar dit jaar konden we er weer bij zijn. Met goede moed en een grote dosis zelfvertrouwen waren we weer vertrokken richting Lichtervelde. Met enige vertraging kwamen we aan op het inmiddels vertrouwde adres. Vele vissers, er vissen in totaal 32 koppels, stonden bij de auto druk bezig om de hengels in orde te maken. Je kon de wedstrijdspanning al een beetje voelen.
Een goede loting?
We waren op tijd voor de loting, en na de trekking bleek dat we een goede plaats hadden geloot. Snel gingen we naar de auto om ook onze voorbereidingen te treffen. De hengels werden voorzien van de vliegen. Tja, de vliegen. Het is altijd weer een vraagstuk want welke moet je aan de leader knopen? Ik maakte de keuze zwart, bruin en wit. Ik besloot te starten met de drijflijn. Sjef zou starten met de intermediate.
Onze belgische kampioenen
We waren allebei gebrand op een goede plaatsing. Zeker omdat onze Belgische maten vorig jaar, het jaar van onze afwezigheid, clubkampioen waren geworden En dat wilden we natuurlijk voorkomen. Je leest het al, een gezonde competitie drang had meester van ons gemaakt. Ook Richard en Richard hadden zich voorgenomen dit jaar verschrikkelijk hard toe te slaan. Maar hoe dachten de forellen er over?
Beginnen maar
Het signaal van de luchthoorn doorboorde de ochtendmist en de wedstrijd begon. Ondanks het beperkte zicht konden we onze worpen goed uitvoeren en vlogen de teams van de drie vliegen op de juiste manier te water. Af en toe plonsden de forellen dus er was leven. Maar niet voor ons. In de vijf ochtendheats kregen we het niet voor elkaar om vis te vangen. Er werd door anderen ook niet veel gevangen. Af en toe hoorde je het plonsen van een vis die werd binnengevist, gepaard met de menselijke emotie.
Lekker eten en drinken
In het begin van de middag brak het moment aan waarop we gingen genieten van het diner. En het eten is er altijd erg goed. De catering of zal ik traiteur zeggen was, als vanouds, weer perfect geregeld. Een gevarieerd bord werd samengesteld met als klapstuk een heerlijke halve haan. En waarmee kun je dat beter wegspoelen dan met een paar heerlijke pilsjes. Jupiler was ook hier het sleutelwoord. Sante.
Na het smakelijke diner en een paar pilsjes verder was het weer tijd voor de competitie. In de middag sessie lootten we plaats 1. De plek. Na een aantal worpen haakte ik mijn eerste forel. Op grote afstand ontstond een flink gevecht. Toen de vis langzaam naar de kant kwam bleek dat de haak in de borstvin van de vis was gehaakt. In België hebben ze hier een mooie term voor. Dan is hij Gepekeld. Kortom verkeerd gehaakt en afgekeurd. Niet veel later op dezelfde plek haakte ik mijn tweede forel van de dag. Een mooie regenboog van 46 centimeter. Deze vis was correct gehaakt en bezorgde onze gelukkig de eerste punten. De blank was verdwenen.
Het wilde maar niet lukken
De volgende heats waren van minder gelukkige aard. Sjef miste een aanbeet, ik had een fikse aanbeet die ik miste. Zou er nog een vis bijkomen? In een van de volgende heats haakte ik vanuit het niets weer een vis. Maar met wild vechtende regenbogen weet je dat ze er alles aan doen om los te komen. Helaas net toen Sjef de vis wilde scheppen schoot de vis tijdens een van zijn sprongen los en hadden we het nakijken. Helaas bleven we hierna visloos.
Naar de bar!!!
Na het laatste signaal van de luchthoorn werd de namiddag ingeluid. Iedereen kwam naar de kantine en de Jupiler en de Leffe vloeide rijkelijk. Toen was daar het moment van de traditionele verloting van de Hesp, de ham. Maar ook bijna traditioneel kwam deze niet mijn kant op. De voorzitter Norbert ging rond met de belegde broodjes en deze vormden een goede bodem voor de terugreis.
Er werd vooraf flink gespeculeerd over de uitslag. Van ons clubje eindigden Richard en Richard op een prima 11e plaats. Sjef en ik werden 14e en Jan en Free werden 15e. De kampioenen van 2004 hadden de stijgende lijn niet vast kunnen houden.
Een fantastische dag met veel zon, bescheiden visvangst, maar met een perfect georganiseerde wedstrijd, liep ten einde. We gingen weer tevreden terug naar Olland. Wat ons betreft volgend jaar weer.
|
Visverhalen Internationaal 
