Vlaams Open 2003.
Het was weer vroeg. Hoe het kan weet ik niet maar ik was zoals gewoonlijk weer eens voor de wekker wakker. Zoals dat vaker gaat als er een vistrip aan zit te komen. Vandaag hadden we het Vlaams Open voor de boeg.
En bouwend op onze ervaring van 2 eerder geviste en beleefde Vlaams opens beloofde het weer een gezellige dag te worden. Sjef en ik deden dit jaar al voor de 3e keer mee. Maar de primeur was deze keer voor Richard en Richard, ook wel Ries en
Richard genoemd. Zij zouden voor het eerst vissen in België.
Visvijver Fario vroeg in de ochtend
Bram aan de voorbereiding
De vismaten uit België en
Nederland gezamenlijk aan
de lunch
en een lekker pintje
De vismaten Jan en
Frederic
aan een pintje
Het clubhuis van Fario
Richard (Ries),
Richard en
Bram hadden er zin in
Poepen
Het was weer een pittig stukje sturen. De route werd deze keer verzorgd door het portable navigatie systeem van
Ries, dus dat zou goed moeten gaan. Na de nodige pitstops, ja er moest natuurlijk weer gepoept worden, hè
Ries? Kwamen we na ruim 2 uur rijden aan op de plek van bestemming.
Voorbereiding
Als vanouds stonden buiten veel vliegvissers die al druk bezig waren met het klaarmaken van de hengels. Ook onze Belgische visvrienden Frederic en Jan waren erg geconcentreerd bezig. Uiteraard schudden we elkaar de hand. Deze kerels waren ons tot nu toe iedere keer te slim af geweest. Dus vandaag moest het gaan gebeuren.
Proost
Het weer was ook de 3e keer op rij prima. Helder en fris. Alleen de wind, die bleef weg. Het clubhuis was warm en er ruim voorzien van sigaretten rook. Hier en daar stonden er op de bar al borreltjes en bier natuurlijk. En het mocht want de tien was in de klok. Tien over acht!
Vissen
Na de inschrijving gingen ook wij op weg om de hengels voor te bereiden.
Om negen uur visten we de eerste manche. Bij het Vlaams Open vis je 5x een half uur en tussen deze periodes heb je 10 minuutskes om te wisselen. En wat ons echt aanspreekt is dat je vist als koppel. Sjef ving een brasem, maar helaas was deze in de rug gehaakt en telde(terecht) niet mee. Vervolgens pakte hij de eerste forel. De nul was van de kaart. De manches vlogen voorbij. Sjef had inmiddels al 2 forellen te pakken en hij had een hele flinke baars verspeeld. En ik had nog niets. In de laatste manche haakte ik mijn eerste forel van de dag. En eerlijk gezegd was dat een hele opluchting. Een minuut na het landen klonk het eind signaal. Eten! Het eten was weer voortreffelijk. Lekkere fricandeau, met aardappelen, sla en brood. En natuurlijk werd alles weggespoeld met de nodige pintjes.
We gaan door
Het 2e deel van de middag. Er kolkte een grote vis in ons vak. Sjef en ik wierpen de vlieg op de plaats van de kolk. Ineens haakte Sjef een flinke forel. Ik schepte de vis. De lengte was 47 centimeter schoon aan de haak. In de volgende manches haakte ik nog 2 vissen. Ons totaal kwam op 6 stuks. Zouden we deze keer onze Belgische vrienden Frederic en Jan voor blijven?
De uitslag
De kaarten waren geteld. De prijzen werden uitgereikt. De eerste
2 teams waren naar ik heb gehoord, Waalse wedstrijdvissers. Dan nog twee plaatselijke koppels. Sjef en Bram werden 5e, Jan en Frederic werden 7e. De eerste keer dat we meededen werden we 8e, vorig jaar werden we 5e en Jan en Frederic bleven ons toen voor met een 4e plek. Maar deze keer was het toch gelukt. Alhoewel dit zeker niet onze drive was voor deze dag. Het ging om het vissen en de gezelligheid.
De reis terug
De afsluiter bestond uit een gewone loterij en een verloting van een aantal vliegbindpakketten. Dat is nu het mooie van deze wedstrijd. Iedereen gaat met iets naar huis, en zo hoort het ook! We hadden er al een flinke dag opzitten en we besloten richting huis te gaan. Zo gezegd zo gedaan. Het navigatie systeem van Ries was inmiddels geprogrammeerd voor de terug reis. We waren al even onder weg toen Ries ineens rechtdoor reed terwijl wij gevoelsmatig de afslag naar rechts zouden nemen. En we reden maar door en door.
Totdat er ineens borden met Calais in beeld kwamen, slik. Perfect navigatiesysteem, maar het moet niet onderweg ineens wegvallen. Na ruim een uur om, zaten we toch eindelijk op koers. Bij de grens hebben we er nog even smakelijk om gelachen en toen gingen we huiswaarts.
Volgend jaar weer?
Voor meer info zie ook www.vliegvissen.be
|
Visverhalen Internationaal 
